Home > Overdenkingen > De kus van de vader

De kus van de vader

Een grote zegen wordt ons eigendom wanneer we ervoor klaargemaakt zijn om in hemelse plaatsen te verblijven. En wat is deze zegen? Het is het privilege van acceptatie: “In liefde heeft Hij ons tevoren ertoe bestemd als zonen van Hem te worden aangenomen door Jezus Christus, naar het welbehagen van zijn wil” (Efeziers 1:5). Het griekse woord voor “geaccepteerd” betekent begunstigd. Daarin ligt een verschil met onze taal, waar geaccepteerd ook gezien kan worden als “geschikt bevonden”, wat wijst op een houding van “Ik kan er mee leven” of “goed genoeg”. Paulus bedoelde dit absoluut niet op die manier, Zijn gebruik van “geaccepteerd” betekent “God heeft ons zeer begunstigd, we zijn heel speciaal voor Hem dankzij onze plaats in Christus”.

Omdat God het offer van Christus heeft geaccepteerd, ziet Hij nu slechts één mens: Christus, en allen die met Hem verbonden zijn door geloof. Ons vlees is dood in de ogen van God. Hoe? Omdat Jezus aan het kruis heeft afgerekend met onze oude natuur. Dus wanneer God nu naar ons kijkt, ziet Hij alleen Zijn zoon. Maar tegelijkertijd moeten we leren om onszelf te zien zoals God ons ziet. Dat betekent dat we onze focus niet alleen moeten richten op onze zonden of zwakheden, maar op de overwinning die Christus behaalt heeft voor ons aan het kruis!

De vergelijking van de verloren zoon geeft ons een krachtig voorbeeld van de acceptatie die komt als we onze plek innemen in Christus. U kunt het verhaal wel: Een jonge man nam de erfenis van zijn vader en verspilde dit in een zondig leven. Op het moment dat deze zoon compleet bankroet raakte, zowel financieel maar ook moreel, emotioneel en psychisch, dacht hij aan zijn vader. Hij was ervan overtuigd dat hij alle gunsten bij hem verspild had, en was bang dat zijn vader vol met toorn en haat zat tegenover hem.

De Schrift vertelt ons dat deze gebroken jonge man vol verdriet zat over zijn zonden en hij riep het uit “Ik ben onwaardig, ik heb gezondigd tegenover de hemelen”. Dit staat symbool voor hen die tot berouw komen door een goddelijke zorg.

Maar de verloren zoon zei bij zichzelf “Ik zal opstaan en naar mijn vader gaan” (Lucas 15:18). Hij schraapte alle moed bij elkaar, u kunt zich er vast wel iets bij voorstellen. De verloren zoon had zich bekeert van zijn zonden, van zijn verkeerde wandel, en hij liet de wereld achter zich liggen en liep door de open deur die zijn vader hem had beloofd.

Maar wat gebeurde er nu verder met deze verloren zoon? “En toen hij nog veraf was, zag zijn vader hem en werd met ontferming bewogen. En hij liep hem tegemoet, viel hem om de hals en kuste hem” (Lucas 15:20). Wat een mooi plaatje! De gevallen zoon werd vergeven, omarmd en werd geliefd door zijn vader, zonder toorn en zonder enige veroordeling. Toen hij de kus van zijn vader ontving, wist hij dat hij was geaccepteerd.

Advertenties
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: