Home > Overdenkingen > Een stem

Een stem

De definitie van de bediening van Johannes de doper was bot en simpel: “Ik ben de stem van een die roept in de woestijn” (Johannes 1:23). Deze dienaar van de Allerhoogste, die volgens de Schrift de grootste onder hen die uit vrouwen geboren zijn (Lucas 7:28) en was de meeste gezegende onder alle profeten en een gerespecteerd prediker van gerechtigheid.

De menigte kwam tezamen om de vurige en verschroeiende boodschappen van Johannes te horen. Velen werden gedoopt en werden zijn discipelen, zelfs mensen uit het koningshuis kwamen onder zijn machtige invloed te liggen. Sommige dachten dat hij Christus was, weer anderen dachten dat hij Elia was die uit de dood was opgewekt.

Maar Johannes weigerde het om verhoogd en opgehemeld te worden. Hij was ontdaan van ieder zelfbelang en hij trok zich voortdurend terug uit de schijnwerpers. In zijn eigen ogen waren zelfs de grootse profeten niet waardig genoeg om een man van God genoemd te worden – maar enkel een stem in de wildernis, bescheiden, teruggetrokken en maakte zich niet druk om eer en bruikbaarheid. Het kon hem niet schelen of hij een bediening had of dat hij “machtig gebruikt werd door de Heere”. In feite beschouwde hij zichzelf onwaardig om ook maar de schoenen van zijn Meester aan te raken. Zijn complete leven was hij toegeweid aan “het lam Gods, dat de zonde der wereld wegneemt” (Johannes 1:29).

Wat een krachtige berisping voor ons in deze tijd waarin we onszelf bezighouden, druk zijn met persoonlijkheden te promoten, met het grijpen naar invloed, ego-tripperij en het zoeken naar eer en glorie bij de mens. Johannes kon dit alles hebben, maar hij riep uit “Hij moet meer worden en ik moet minder worden” (Johannes 3:30). En om dat doel te bereiken herinnerde Johannes continu iedereen die naar hem luisterde er aan dat hij “slechts een stem” is.

Het geheim van de vreugde van Johannes was dat zijn vreugde niet in zijn bediening of in zijn werk lag, niet in zijn persoonlijke bruikbaarheid of in zijn grote invloed. Zijn pure vreugde was om in de aanwezigheid van de bruidegom te mogen staan, Zijn stem te horen en zich te verheugen in Hem. Het was zijn vreugde om anderen, inclusief zijn discipelen, naar Jezus, de lam van God, te zien rennen.

De grootste vervulling die een kind van God kan kennen is om zichzelf en ieder verlangen om iemand te zijn te verliezen en zich simpelweg te verheugen in het feit dat hij/zij een zoon of dochter is die in de aanwezigheid van de Heere Jezus leeft. Volledig bezet zijn door Christus is wat het hart werkelijk bevredigd. Johannes kon daar staan, in de rivier de jordaan, met zijn ogen gericht op Jezus, en blij zijn met Zijn aanwezigheid. Hij voedde zijn ziel met Christus – zijn hart strekte zich altijd uit naar Hem in aanbidding en ontzag.

Advertenties
  1. 18-06-2010 om 07:08

    Heel mooi, mijn gebed is, dat ik altijd zuiver en puur zal zijn, niet mij beter voordoen dan dat ik ben.Heer U was een dienstknecht, Heer maak mij als U

  2. tuinridderHenk
    18-06-2010 om 08:18

    dit is Geweldig uitspraak

  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: