Home > Overdenkingen > De kus van de Vader

De kus van de Vader

We ontvangen een grote zegen wanneer we gemaakt zijn om in de hemelse gewesten te zitten. Wat is deze zegen? Het is het privilege van acceptatie: “In liefde heeft Hij ons tevoren ertoe bestemd als zonen van Hem te worden aangenomen door Jezus Christus, naar het welbehagen van zijn wil” (Efeziërs 1:5). Het Griekse woord voor “geaccepteerd” betekent begenadigd. Dat is anders dan hoe dit woord in onze taal geïnterpreteerd kan worden, het zou dan iets betekenen als “als afdoende ontvangen”. Dit betekent dat je kunt worden verdragen, het suggereert een houding van “Ik kan ermee leven”. Maar dat is niet wat Paulus hier bedoeld, hij bedoeld hier met “geaccepteerd” dat “God ons heeft begenadigd. We zijn speciaal voor Hem omdat we onze plaats in Christus hebben”.

Omdat God het offer van Christus geaccepteerd heeft ziet Hij ons nu als één mens: Christus, en hen die gebonden zijn aan Hem door geloof. Ons vlees is gestorven in de ogen van God. Hoe? Jezus heeft afgerekend met onze oude natuur aan het kruis. Dus wanneer God nu naar ons kijkt, ziet Hij alleen Christus. Zo moeten wij onszelf ook leren zien zoals God ons ziet. Dat betekent niet dat we ons alleen op onze zonden en zwakheden moeten richten, maar op de overwinning die Christus behaald heeft voor ons aan het kruis!

De gelijkenis van de verloren zoon voorziet ons van een krachtige illustratie van de acceptatie die we ontvangen wanneer ons een hemelse positie in Christus wordt gegeven. U kent het verhaal wel: Een jonge man nam de erfenis van zijn vader en verspilde dit aan een zondig leven. Op het moment dat de zoon bankroet was – moreel, emotioneel en fysiek – dacht hij aan zijn vader. Hij was ervan overtuigd dat hij iedere gunst bij hem verloren had, en hij vreesde dat zijn vader was vervuld met toorn en haat tegenover hem.

De Schrift vertelt ons dat deze gebroken jonge man vol verdriet was over zijn zonden en het uitriep “Ik ben onwaardig, ik heb gezondigd tegenover de hemel”. Dit staat symbool voor hen die tot berouw komen door goddelijke droefheid.

De verloren zoon zei tegen zichzelf “Ik zal opstaan en naar mijn vader gaan” (Lucas 15:18). Ziet u het beeld voor u? De verloren zoon had zich bekeerd van zijn zonde, hij had de wereld achter zich gelaten, en had toegang tot de open deur die zijn vader hem had beloofd. Hij wandelde in berouw en eigende zichzelf de toegang toe.

Maar wat gebeurde er nu met de verloren zoon? “toen hij nog veraf was, zag zijn vader hem en werd met ontferming bewogen. En hij liep hem tegemoet, viel hem om de hals en kuste hem” (Lucas 15:20). Wat een prachtig moment! De zondige zoon was vergeven, omarmd en geliefd door zijn vader, zonder enige toorn of veroordeling. Toen hij de kus van de vader ontving wist hij dat hij was geaccepteerd.

Advertenties
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: