Home > Overdenkingen > Broadway tijdens de spits

Broadway tijdens de spits

Als ik tijdens de spits over Broadway wandel en naar de gezichten kijk van de voorbijgangers wordt ik plotseling in mijn ziel geraakt door een gedachte: “Bijna iedere persoon die mij voorbij gaat gaat naar de hel”

Ik realiseer me dat dit hard of aanmatigend kan overkomen. U zult misschien denken “Er zullen vast wel sommigen tussen zitten die de Heer kennen. Er zullen velen in die menigte zijn die iets religieus hebben gezien of ervaren”.

Met ieder blok dat ik wandel wordt ik weer geraakt door die gedachte: “Ze zijn verloren. Ze zullen de eeuwigheid moeten doorbrengen zonder Jezus!”. Tenslotte probeer ik mezelf te troosten met de gedachte “Maar ons gemeente heeft duizenden bekeerlingen gezien. Times Square Church is een van de grootste gemeenschappen in New York City”.

Maar toch bleef er iets knagen aan mijn ziel. Ik moest tegenover de Heer erkennen “O Vader, ik heb niet langer de last die ik eens had. Ik barst niet meer in tranen uit zoals ik dat deed toen ik voor het eerst naar New York kwam!”

In 1958 woonden mijn vrouw, Gwen, en ik in Philipsburg (Pennsylvania), een dorpje met ongeveer 1500 inwoners. In die tijd wandelde ik vaak naar de bossen nabij ons huis en huilde uren aan een stuk vanwege de zielen in New York. Ik bezet een kleine groene Chevrolet en iedere week wanneer ik naar de stad reed om daar te dienen huilde ik de hele rit, drie uur lang.

Vandaag spreek ik in een van de mooiste theaters van de wereld, het historische Mark Hellinger theater. Maar ik vraag me af hoeveel mensen in onze gemeente en hoeveel mensen die dit lezen zich voelen zoals ik me voelde terwijl ik over Broadway wandel. Ik moest stoppen en mezelf afvragen: “Hoe lang is het geleden dat u heeft gehuild vanwege de verlorenen? Heeft u nog steeds de last van de Heer op uw hart om hen te bereiken met het evangelie?”

Bent u in staat om samen met uw collega’s te werken, uw buren te begroeten en te praten met familieleden die nog niet gered zijn terwijl u zich geen moment zorgen maakt om hun zielen? Bent u drukker bezig met simpelweg overleven – met het voorzien van uw gezin? Draagt u niet langer meer die last, terwijl u getuigd en u uitstrekt naar een verloren en stervende wereld?

“Wie met tranen zaaien, zullen met gejuich maaien. Hij gaat al wenende voort, die de zaadbuidel draagt; voorzeker zal hij komen met gejuich, dragende zijn schoven” (Psalm 126:5-6)

Advertenties
  1. Raymond
    16-10-2012 om 09:56

    Ik bemerk inderdaad vaker dat ik gewoon de mensen voorbij kan lopen zonder er aan te denken dat deze mensen misschien niet eens iets van Jezus afweten.En vraag me af waarom ik dan zo koud kan zijn.,

  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: