Als de Heilige Geest komt

De profeet Jesaja omschrijft wat er gebeurt als de Heilige Geest op de mensen valt. Jesaja profeteerd: “totdat over ons uitgestort wordt de Geest uit den hoge. Dan wordt de woestijn een gaarde en de gaarde gelijkt een woud” (Jesaja 32:15).

Jesaja zegt hier “Als de Heilige Geest komt, dan zal datgene wat eerst een kale wildernis was een veld om te oogsten worden. Een dode lap grond zal plotseling overwoekerd worden met vrucht. En die is geen tijdelijke oogst. Het veld met vruchten zal doorgroeien tot een groot woud. En je zult in staat zijn delen van dit woud tot je te nemen, en continu op je vruchtbaarheid te bouwen”.

Jesaja voegt toe: “dan woont het recht in de woestijn en de gerechtigheid verblijft in de gaarde”. Volgens de profeet brengt de Heilige Geest ook een boodschap van oordeel over zonde met zich mee. En die boodschap bewerkt rechtvaardigheid in de mensen.

Jesaja spreekt niet over een eenmalige uitstorting van de Geest, waar sommige mensen aan denken bij een “opwekking”. Jesaja beschrijft iets dat standhoud. Studies gedaan door christelijke sociologen tonen aan dat de meeste hedendaagse “opwekkingen” gemiddeld 5 jaar aanhouden, en uiteindelijk een hoop verwarring en tweedracht opleveren. Ik ken sommige gemeenten waar deze zogenaamde opwekkingen plaatsvonden, maar nu, binnen enkele jaren, is er geen spoor meer te vinden van de Geest. Deze gemeenten zijn nu dood, droog en leeg. Gebouwen waar ooit duizend man kwamen zijn nu spelonkachtig graven waar slechts nog vijftig mensen aanwezig zijn.

Jesaja vervolgt: “En de vrucht der gerechtigheid zal vrede zijn, de uitwerking der gerechtigheid rust en veiligheid tot in eeuwigheid. En mijn volk zal in een verblijf des vredes wonen, in veilige woningen, in oorden van ongestoorde rust” (Jesaja 32:17-18).

Er komt vrede omdat rechtvaardigheid aan het werk is. De Heilige Geest is bezig om alle onrust, verstoringen en veroordeling aan de kant te ruimen. Wat daarop volgt is vrede in je gedachten, vrede in je huis en vrede in het huis van God. En wanneer Gods volk de vrede van Christus hebben, dan worden zij hier niet meer zo snel van afgebracht: “zelfs wanneer het hagelt, zodat het woud terneder stort en de stad in de diepte neerzinkt. Welzalig gij die aan alle wateren zaait; die rund en ezel vrij laat ronddolen” (Jesaja 32:19-20).

Jesaja’s profetie over de Heilige Geest was gericht aan Israel gedurende de periode dat Uzzia regeerde. Maar het slaat ook op Gods volk vandaag de dag. Het feit is dat elke generatie een uitstorting van de Heilige Geest nodig heeft. En ik geloof dat de gemeente vandaag de dag nog niets gezien heeft in vergelijking met datgene wat de Heilige Geest wilt bewerken.

Het heidense zorgen maken

“Maakt u dan niet bezorgd, zeggende: Wat zullen wij eten, of wat zullen wij drinken, of waarmede zullen wij ons kleden? Want naar al deze dingen gaat het zoeken der heidenen uit. Want uw hemelse Vader weet, dat gij dit alles behoeft” (Matteus 6:31-32).

De Heere Jezus vertelt ons om ons geen zorgen te maken – over onze toekomst, ons gezin, onze carriere, over hoe we moeten overleven – want het is een heidense manier van leven. Jezus spreekt hier over hen die geen hemelse Vader hebben. Ze kennen God niet zoals Hij gekend wilt worden, als een zorgende, voorzienende, liefhebbende Vader in de hemel.

“Maakt u dan niet bezorgd tegen de dag van morgen” (vers 34). In deze simpele bewoordingen gebied de Heere Jezus ons “Schenk geen gedachte, geen enkele zorg over wat er morgen wel of niet zou kunnen gebeuren. U kunt er niets aan veranderen. En het zal u niet helpen door u zorgen te maken. Wanneer u dat wel doet, dan doet u slechts datgene wat de heidenen doen”. Dan zegt Jezus “Maar zoekt eerst Zijn Koninkrijk en Zijn gerechtigheid en dit alles zal u bovendien geschonken worden” (vers 33). Met andere woorden, blijf doorgaan van de Heer te houden. U dient door te wandelen, terwijl u al uw zorgen op Hem werpt. U dient te rusten op Zijn trouw, uw hemelse Vader zal er voor zorgdragen dat u voorzien wordt van alle essentiele dingen in het leven.

Ik vraag me af of de engelen niet allemaal verbaasd staan vanwege alle zorgen en angsten van diegene die beweren op God te vertrouwen. Voor hen moet het zo vernederend lijken, zo beledigend voor de Heer, dat we ons zorgen maken alsof we geen zorgende Vader in de hemel hebben. Wat een vragen moeten deze engelen elkaar niet stellen vanuit al hun verwarring: “Hebben zij geen Vader die in de hemel is? Geloven zij niet dat Hij van hen houd? Heeft Hij hen niet vertelt dat Hij afweet van al hun noden? Geloven zij niet dat Hij die de vogels en het hele dierenrijk van voedsel voorziet hen ook zal voeden en kleden? Hoe kunnen zij zo piekeren en zich zorgen maken als ze weten dat Hij alle macht bezig, alle rijkdom, en kan voorzien in de noden van heel de schepping? Zouden zij de hemelse Vader van verwaarlozing beschuldigen, alsof Hij niet trouw zou zijn aan Zijn Woord?”.

U heeft een hemelse Vader … vertrouw op Hem!

De bediening van verfrissing

In Handelingen 27 zat Paulus op een schip richting Rome toen de boot tot een halt kwam bij Sidon. Paulus vroeg aan de hoofdman om toestemming om wat vrienden van hem op te zoeken in de stad en “Julius behandelde Paulus vriendelijk en vergunde hem naar zijn vrienden te gaan om zich te laten verzorgen” (Handelingen 27:3). Hier is nog een voorbeeld van hoe God gelovigen gebruikt om andere gelovigen op te bouwen.

We zien dit ook weer terug in 2 Timoteüs, waar Paulus schrijft over een bepaalde gelovige.

“De Here bewijze barmhartigheid aan het huis van Onesiforus, daar hij mij dikwijls heeft verkwikt en zich voor mijn ketenen niet heeft geschaamd. Integendeel, toen hij te Rome gekomen was, heeft hij mij ijverig gezocht en mij ook gevonden; – de Here geve hem, dat hij barmhartigheid bij de Here vinde op die dag – en hoevele goede diensten hij te Efeze bewezen heeft, weet gij zelf het best” (2 Timoteüs 1:16-18).

Onesiforus was een van Paulus’ geestelijke kinderen en hij hield zo veel en onvoorwaardelijk van Paulus dat hij hem opzocht temidden van zijn moeilijkheden. Toen Paulus in de gevangenis zat, bleef Onesiforus hem overal zoeken totdat hij hem gevonden had. Zijn motivatie was heel simpel: “Mijn broeder heeft pijn. Hij heeft schipbreuk geleden en nu wordt hij geteisterd door satan. Ik moet hem aanmoedigen en opbouwen”.

De bediening van verfrissing bevat overduidelijk het opzoeken van hen die in nood zijn. We horen dat er een hoop gesproken wordt over kracht en authoriteit in de kerken vandaag de dag: authoriteit om de zieken te genezen, de authoriteit om de verlorenen te winnen, de authoriteit over zonde. Maar ik zeg dat er een grote, genezende kracht uitgaat van een verfrist en vernieuwd persoon. Depressie, angst of een onrustige geest kunnen allerlei lichamelijke ziekten veroorzaken, maar een geest die verfrist en bemoedigd is – een die zich geaccepteerd voelt, geliefd en nodig – dat is de helende balsem die het meest nodig is.

We vinden deze bediening ook in het Oude Testament. Toen David werd opgejaagd door Koning Saul, was hij uitgeput en leed hij pijn, gedwongen om dag en nacht op de vlucht te blijven. Gedurende die tijd voelde hij zich afgewezen door God’s leiders en God’s volk. Maar dan, op een crusiaal moment, kwam David’s vriend Jonatan naar hem toe: “Toen begaf Jonatan, de zoon van Saul, zich op weg en ging naar David in Choresa. Hij versterkte zijn vertrouwen op God en zeide tot hem: Vrees niet, want de hand van mijn vader Saul zal u niet vinden; gij zult koning over Israël zijn, en ik zal onmiddellijk onder u staan. Ook mijn vader Saul weet dit maar al te goed” (1 Samuel 23:16-17).

Dat was alles wat David nodig had om te horen, onmiddelijk was zijn geest verfrist en vernieuwd om weer door te kunnen gaan. We zien dit voorbeeld keer op keer terugkomen in de Schrift: God stuurt geen engel of een visioen, maar een mede-gelovige om Zijn geliefde te verkwikken.

Troost en verfrissing

Hoe bracht de Heilige Geest troost aan Paulus tijdens zijn moeilijke perioden? De apostel zelf vertelt ons “Maar God, die de nederigen troost, heeft ons getroost door de komst van Titus” (2 Korintiërs 7:6). Titus kwam aan in Macedonie met een verfrissende geest, en plotseling werd het hart van Paulus lichter. Terwijl de twee mannen tijd met elkaar doorbrachten, stroomde er vreugde door het lichaam, ziel en geest van Paulus, en de apostel schreef: “ik ben vervuld van die troost, overstelpt van die blijdschap bij al onze druk” (7:4). Paulus verklaarde, “Ik heb nog steeds problemen, maar de Heer heeft mij gegeven wat ik nodig heb in de strijd. Hij heeft me verfrist door Titus heen”.

In alle jaren van mijn bediening heb ik mannen en vrouwen van God gezien die aan het einde van hun vermogens kwamen, ze waren teneergeslagen en compleet in de war. Ik heb een hartepijn gehad over deze geliefde broeders en zusters, en vroeg de Heer “Vader, hoe kunnen deze dienaren ooit uit deze put komen? Waar is de kracht die hen er uit zal trekken? Wat kan ik zeggen of doen om hen te helpen?”.

Ik geloof dat het antwoord hier in Paulus’ getuigenis te vinden is. Hier was een man die zo diep zat dat hij niet langer meer zichzelf was. Paulus zat in de donkerste tijd van zijn bediening, en was meer teneergeslagen dan hij ooit geweest is. Maar toch, binnen een paar uur was hij compleet uit die donkere put gekropen en was hij vervuld met vreugde en blijdschap. De apostel voelde zich geliefd en nodig.

Hoe gebeurde dit? Nou laten we eerst eens kijken in Korintië. Toen Titus daar aan kwam om de leiders van de gemeente te ontmoeten, ontving hij zijn eigen glorieuze verfrissing. Een ontwaken vond daar plaats in de gemeente omdat ze naar de instructies van Paulus hadden geluisterd, en nu zegende God hen op een machtige manier.

Titus ging terug naar Macedonie met dit bemoedigende nieuws: “Paulus, de broeders en zusters in Korintië sturen je hun liefde! Ze hebben de zonde die in hun midden was verwijderd en hebben afgerekend met de valse profeten. Ze verachten jou lijden niet langer meer, maar verheugen zich in plaats daarvan in jou getuigenis”.

Dit verfrissende woord, gebracht door een geliefde broeder in de Heer, trok Paulus direct uit de put: “Maar God, die de nederigen troost, heeft ons getroost door de komst van Titus”. Ziet u wat er in dit voorbeeld gebeurt? God gebruikt een mens om een mens te verfrissen. Hij zond geen engel naar Paulus, de troost die deze man ontving kwam doordat Titus’ geest verfrisd werd, en op die manier Paulus’ geest kon verfrissen.

Het gevaar van ongeloof

“Aan wie anders zwoer Hij, dat zij tot zijn rust niet zouden ingaan, dan aan hen, die ongehoorzaam geweest waren? Zo zien wij, dat zij niet konden ingaan wegens hun ongeloof … Ziet toe, broeders, dat bij niemand uwer een boos, ongelovig hart zij, door af te vallen van de levende God” (Hebreeën 3:18-19, 12).

Hebreeën waarschuwt de gemeente: “Let toch op het voorbeeld van Israël. Als u dat niet doet kunt u in dezelfde val lopen als zij deden. U zult in ongeloof vallen, en het zal uw leven tot een lange, aanhoudende wildernis maken”.

Bedenk u eens wat er gebeurde met de ongelovige generatie die terug naar de wildernis gestuurd werd. God vertelde het hen nadrukkelijk dat Zijn hand tegen hen zou zijn. Vanaf dat moment zouden ze alleen maar wanhoop kennen, ze zouden Zijn glorie niet zien. In plaats daarvan zouden zij in de war raken vanwege hun eigen problemen, en zouden ze opgevreten worden door hun eigen lusten.

En dat is exact wat er gebeurt met alle ongelovigen mensen. Ze zullen uiteindelijk geconsumeerd worden door hun eigen welzijn. Ze hebben geen visie, geen enkel gevoel van Gods aanwezigheid en hebben geen gebedsleven. Ze geven niet langer meer om hun naaste, of om de verloren wereld en uiteindelijk zullen ze zelfs niet meer om hun vrienden geven. In plaats daarvan verschuift hun complete focus naar zichzelf, naar hun eigen problemen, hun eigen moeilijkheden, hun eigen ziektes. Ze gaan van de ene crisis naar de andere, opgesloten in hun eigen pijn en lijden. En hun dagen zullen gevuld zijn met verwarring, twist, afgunst en verdeeldheid.

Zonder geloof is het simpelweg onmogelijk om God te behangen. Nadat God de wateren van de Rode Zee gespleten had en de Israelieten er veilig doorheen konden wandelden toen dansten ze en waren ze verheugd. Maar dan, slechts drie dagen later, waren deze zelfde Israelieten aan het mopperen en klagen tegen God, ze stelden zelfs Gods aanwezigheid in hun midden in twijfel.

Dertig jaar lang moest Mozes aanzien dat iedere ongelovige Israeliet, een voor een stierf. Als hij terugkeek op allen die hun leven vergooid hebben in de wildernis zag hij dat alles waar God voor gewaarschuwd had ook daadwerkelijk gebeurt was “ook was de hand des HEREN tegen hen geweest om hen uit de legerplaats weg te rukken, totdat zij gestorven waren tot de laatste man” (zie Deuteronomium 2). God stelde zijn Eeuwige doel met Israel al die jaren uit.

Zo is het ook vandaag de dag, sommige Christenen zijn tevreden met het feit dat ze gewoon bestaan totdat ze sterven. Ze willen geen enkel risico lopen, om God te geloven, te groeien of volwassen te worden. Ze weigeren Zijn woord te geloven, en zijn verhard geworden in hun eigen ongeloof. Ze leven nu slechts om te sterven.

Gods hart gaat naar u uit!

Wat heeft de grote wolk van getuigen uit Hebreeën 12:1 te vertellen over u en mij? Wat vertelt de Schrift ons over hun boodschap aan mede-overwinnaars in Christus? Simpelweg dit: “de ogen des Heren zijn op de rechtvaardigen, en zijn oren tot hun smeking” (1 Petrus 3:12).

Ik beloof niet dat deze grote menigte van hemelse getuigen zouden spreken tegen ons over het hebben van ingewikkelde theologieën of leerstellingen. Ik geloof dat zij zouden spreken in de eenvoud van de waarheid:

 De auteur van Hebreeën getuigd tegen ons dat we dienen op te zien naar Jezus, de auteur en vervolmaker van ons geloof. We dienen de overwinning aan het kruis te blijven verkondigen, alle beschuldigingen van de zondaars te verdragen, onze zonden af te leggen en met geduld de race die voor ons ligt te rennen. (Zie Hebreeën 12).

 Koning David getuigd tegen ons dat we kunnen vertrouwen op de vergevingsgezindheid van de Heere, Hij zal Zijn Heilige Geest niet van ons wegnemen. David beging een moord en was een overspelige leugenaar. Maar hij had betrouw en de Vader wou hem niet laten gaan omdat Zijn hart naar David uit ging.

 Petrus getuigd tegen ons dat hij gezondigd heeft tegen het grootste licht dat de mens ooit gezien heeft. De discipelen wandelden in de aanwezigheid van Jezus, hij raakte de Heer aan en ontving zijn roeping van Christus persoonlijk. Deze man had in schuld en veroordeling kunnen leven, maar Gods hart ging naar hem uit.

 Paulus vertelt ons dat we niet bang moeten zijn voor onze beproevingen. Jezus leed elke dag van Zijn bediening, en Hij stierf in het lijden. En toen Christus Paulus riep om het evangelie te prediken, toonde Hij hem hoeveel beproevingen hem stonden te wachten.

Gedurende alle jaren van zijn bediening werd Paulus inderdaad beproefd. Maar deze beproevingen tonen aan dat het hart van God naar u uit gaat. “Dat niemand zou wankelen onder deze verdrukkingen. Gij weet immers zelf, dat wij daartoe bestemd zijn” (1 Tessalonicenzen 3:3).

We zien ook de getuigenis van Job: “Wat is de mens, dat Gij hem zo groot acht en uw aandacht op hem vestigt, dat Gij elke morgen hem bezoekt, elk ogenblik hem beproeft?” (Job 7:17-18).

Als God Zijn hart op u richt, zult u vaak getoetst worden. Maar het feit is dat hoe langer en moeilijker uw beproeving is, hoe meer God Zijn hart naar u uitgaat, om u Zijn liefde en zorg te tonen. Dat is de getuigenis van het leven van Paulus en van het leven van Jezus. De vijand kan zich misschien tegen u opstellen, maar onze Heer heeft zich opgericht tegen hen. We vinden een absolute rust in Jezus.

De ultieme geloofstest

Er komt een tijd in het leven van iedere gelovige – maar ook van de gemeente – dat God ons onderwerpt aan een ultieme geloofstest. Het is dezelfde test als Israel onderging toen ze geconfronteerd werden met de wildernis. Wat is deze test?

Het is om op te zien naar alle gevaren die ons tegemoetkomen – de reuze problemen, de hoge muren van ellende, de overheden en machten die er op uit zijn om ons te vernietigen – en om onszelf ten volle te werpen op Gods beloften. De test is om onszelf toe te wijden aan een leven in overtuiging en vertrouwen op Zijn woord. Het is een toewijding om te geloven dat God groter is dan al onze problemen en vijanden.

Onze hemelse Vader is niet op zoek naar een geloof die een probleem tegelijkertijd afhandeld. Hij zoekt naar een levenslang geloof, een levenslange toewijding om Hem te vertrouwen op het onmogelijke. Dit type geloof brengt een kalmte en een rust naar onze zielen, ongeacht wat onze situatie is. En we hebben deze kalmte omdat we ons voor eens en altijd gesettled hebben, “Mijn God is groter. Hij is in staat om mij uit wat voor situatie dan ook te leiden”.

Onze Heer is liefdevol en lankmoedig, maar Hij zal niet toestaan dat Zijn volk wandelt in ongeloof. Het kan zijn dat u al eens eerder van tijd op tijd getest bent, maar nu is de tijd gekomen dat u een beslissing dient te maken. God verlangt een geloof die de ultieme test doorstaat, een geloof dat niet toestaat dat er ook maar iets is dat u van uw vertrouwen en overtuiging in Zijn trouw zal afhouden.

Er is zoveel theologie te vinden rondom het onderwerp van geloof. Maar simpel gezegd kunnen we het niet opwekken, we kunnen het niet creëren door voor onszelf te herhalen: “Ik geloof, ik geloof echt …”. Nee, geloof is een toewijding om God te gehoorzamen. Gehoorzaamheid weerspiegeld geloof.

Toen Israel oog in oog stond met Jericho, werd het volk vertelt geen enkel woord te spreken, maar om simpelweg te marcheren. Deze trouwe gelovigen fluisterde niet tegen zichzelf “Help mij om te geloven Heer. Ik wil zo graag geloven”. Nee, zij waren gefocust op dat ene ding dat God van hen vroeg: om Zijn woord te gehoorzamen en vooruit te gaan.

Dat is geloof. Het betekent dat je je hart er op instelt om alles dat in Gods woord geschreven staat te gehoorzamen, zonder twijfels en zonder het te licht op te vatten. En we weten dat als onze harten er op uit zijn om te gehoorzamen, dat God er voor zal zorgen dat Zijn woord voor ons helder is, zonder enige verwarring. Bovendien, als Hij ons opdraagt om iets te doen, zal Hij ons voorzien van de macht en de kracht om te gehoorzamen: “laat de zwakke zeggen, ik ben sterk” (Joel 4:10). “Voorts, weest krachtig in de Here en in de sterkte zijner macht” (Efeziërs 6:10).

Hemel

“Maar Gode zij dank, die ons de overwinning geeft door onze Here Jezus Christus” (1 Korintiërs 15:57). Veel gelovigen quoten deze uitspraak dagelijks, en passen het toe op hun beproevingen. Maar de context waarbinnen Paulus het hier uitspreekt heeft een diepere betekenis. Slechts twee verzen eerder verklaart Paulus “De dood is verzwolgen in de overwinning. Dood, waar is uw overwinning? Dood, waar is uw prikkel?” (1 Korintiërs 15:54-55).

Paulus sprak hier over zijn verlangen naar de hemel. Hij schreef “Want wij weten, dat, indien de aardse tent, waarin wij wonen, wordt afgebroken, wij een gebouw van God hebben, in de hemelen, niet met handen gemaakt, een eeuwig huis. Want hierom zuchten wij: wij haken ernaar met onze woonstede uit de hemel overkleed te worden” (2 Korintiërs 5:1-2).

De apostel voegt vervolgens toe: “maar wij zijn vol goede moed en wij begeren te meer ons verblijf in het lichaam te verlaten en bij de Here onze intrek te nemen” (2 Korintiërs 5:8).

Volgens Paulus is de hemel – waar we in alle eeuwigheid in Gods nabijheid zijn – iets waar we met ons gehele hart naar dienen te verlangen.

Terwijl ik over deze dingen nadenk begint er een glorieus beeld te ontstaan. Ten eerste stel ik me Jezus’ beschrijving van een grote menigte voor, wanneer de engelen “zijn uitverkorenen verzamelen uit de vier windstreken, van het ene uiterste der hemelen tot het andere” (Matteus 24:31). Wanneer deze scharen zijn verzameld stel ik me een grote overwinningsmars voor die plaats vind in de hemel, met miljoenen verheerlijkte kinderen die hosanna zingen voor de Heer, op de manier waarop de kinderen dit vroeger in de tempel deden.

Dan komen alle martelaars. Zij die eens braken en het uitschreeuwden om rechtvaardigheid op aarde roepen nu: “Heilig, heilig heilig!”. Allemaal zullen ze dansen van vreugde en roepen: “Overwinning, overwinning in Christus!”.

Dan komt er een machtig gebrul, een geluid dat nog nooit eerder gehoord is. Het is de gemeente van Jezus Christus met scharen uit alle naties en alle stammen.

Misschien dat dit allemaal te ver gezocht klinkt voor u, maar Paulus zelf getuigde hierover. Toen de trouwe apostel weggevoerd werd naar de hemel hoorde hij “onuitsprekelijke woorden, die het een mens niet geoorloofd is uit te spreken” (2 Korintiërs 12:4). Paulus was onder de indruk van wat hij daar hoorde, ik geloof dit de geluiden waren die hij hoorde. Hij kreeg een voorproefje van het zingen en prijzen van de Heer, door hen die zich verheugden in Zijn aanwezigheid, hun lichamen waren geheeld en hun zielen vervuld met vreugde en vrede. Het was een geluid zo glorieus dat Paulus het kon horen maar niet kon herhalen.

De vrede van Christus

Jezus wist dat de discipelen het type vrede nodig had die hen door alle situaties zal helpen. Hij vertelde zijn discipelen: “Ik laat jullie vrede na; mijn vrede geef ik jullie” (Johannes 14:27). Dit woord moest de discipelen verbaasd hebben. In hun ogen was het bijna een ongeloofwaardige belofte: De vrede die Christus in zich had zou hun vrede worden.

Deze twaalf mannen hebben zich verbaasd over de vrede die Jezus over zich heen had. Hun Meester was nooit angstig, Hij was altijd rustig, en nooit verstoord door wat voor omstandigheid dan ook.

We weten dat Christus in staat was geestelijk woedend te zijn. Op sommige momente werd Hij bewogen en wist Hij moest huilen. Maar Hij leidde zijn leven op aarde als een man in vrede. Hij leefde in vrede met de Vader, Hij had vrede tegenover elke verleiding, vrede op momenten van afwijzing en bespotting. Hij had zelfs vrede tijdens de stormen op zee, Hij lag te slapen op het dek van de boot terwijl de anderen vervuld waren met angst.

De discipelen waren er getuige van dat Jezus naar een hoge bergrug werd gesleept door een woedende menigte, die vastbesloten waren om Hem te doden. Maar toch liep Hij in alle rust weg van dit alles, onaangeraakt en vol met vrede. Dit alles moest een grote discussie opgewekt hebben onder de discipelen: “Hoe kon Hij toch slapen tijdens de storm? En hoe kon Hij zo kalm blijven toen die menigte op het punt stond om Hem van een berg af te gooien? De mensen bespotten Hem, beledigen Hem, spugen op Hem, maar Hij vecht nooit terug. Er is niets dat Hem verstoord”.

Jezus beloofde deze mannen dezelfde vrede. Toen ze dit hoorden keken de discipelen elkaar waarschijnlijk vol verbazing aan: “Wordt er bedoelt dat we dezelfde vrede ontvangen als Hij had? Dit is ongelooflijk!”.

En Jezus voegde er aan toe: “een andere vrede dan de wereld geeft”. Dit zou dus niet het soort vrede worden van een gevoelloze, vlakke maatschappij. En het zou ook niet de tijdelijke vrede worden die de rijke en beroemde mensen kennen, die proberen rust en vrede te kopen met materiele zaken. Nee, dit was de vrede van Christus zélf, een vrede die alle menselijke begrip te boven gaat.

Toen Christus Zijn discipelen deze vrede beloofde, was het alsof Hij tegen hen en ons zei: “Ik weet dat jullie de tijden die jullie tegemoet gaan niet begrijpen. Je kunt het kruis en het lijden dat mij zal overkomen niet bevatten. Maar ik wil jullie hart naar een plaats van vrede brengen. U zult niet in staat zijn datgene te doorstaan wat er gaat komen zonder mijn blijvende vrede in uw binnenste. U moet mijn vrede hebben”.

Met je vingers in het haar

Christus beschrijft de laatste dagen als een verontrustende, angstige tijd “En er zullen tekenen zijn aan zon en maan en sterren, en op de aarde radeloze angst onder de volken vanwege het bulderen van zee en branding. terwijl de mensen bezwijmen van vrees en angst voor de dingen, die over de wereld komen. Want de machten der hemelen zullen wankelen” (Lucas 21:25-26).

Wat gaf de Heere Jezus ons om ons voor te bereiden op deze gebeurtenissen? Wat was zijn antigif voor de angst die er aan zit te komen? Hij vertelde ons ter illustratie dat de Vader zelfs aandacht heeft voor de mus, dat God de haren op onze hoofden geteld heeft. Deze illustraties worden zelfs nog betekenisvoller als we de context bekijken waarin Jezus ze gaf.

Hij vertelde deze zaken aan zijn twaalf discipelen, toen hij ze uitzond om het evangelie te vertellen in de steden en dorpen van Israel. Hij had ze net begiftigd met de macht om demonen uit te drijven en om alle vormen van ziekte te genezen en doden op te wekken. Stelt u zichzelf eens voor wat een grandioos moment dit moet zijn geweest voor de discipelen. Ze kregen de kracht om wonderen te doen! Maar toen kwamen deze beangstigende waarschuwingen van hun Meester.

“Je zult geen geld op zak hebben. En je zult geen thuis hebben, niet eens een dak boven je hoofd om onder te slapen. In plaats daarvan zullen jullie ketters en duivels genoemd worden. Jullie zullen geslagen worden in de synagogen, voor de rechters gesleept worden en in de gevangenis geworpen worden. Jullie zullen gehaat en veracht worden, verraden en vervolgd. Jullie zullen van stad tot stad moeten vluchten om te voorkomen dat jullie gestenigd worden”.

Stelt u zich eens voor dat deze mannen met grote ogen zitten te luisteren naar de Heere Jezus, de angst moet hen op hun harten geslagen hebben. Ik kan me voorstellen dat ze zich afvroegen “Wat is dit voor soort bediening? Is dat wat de toekomst mij te brengen heeft? Dit is de somberste kijk op het leven die ik ooit gehoord heb”.

Maar, in deze zelfde scene, vertelde de Heere Jezus zijn geliefde vrienden tot drie maal toe: “Vrees niet!” (Matteus 10:26, 28, 31). En hij gaf hen het tegengif voor angst: “Het oog van de Vader is op de mus. Hoeveel temeer zal Hij om zien naar u, Zijn geliefden?”.

Jezus zei “Als de twijfel om de hoek komt kijken – wanneer je aan het einde van je latijn bent en je denkt dat niemand ziet waar je doorheen gaat – dan is dit de manier om rust en zekerheid te vinden. Kijk naar buiten naar de kleine vogeltjes, en haal je vingers door je haar. En herinner dan wat ik verteld heb, dat deze kleine wezentjes van een onschatbare waarde zijn voor de Vader. En jullie haren herinneren jullie er aan dat jullie van een nog grotere waarde zijn voor Hem. Zijn oog is altijd op jullie, Hij ziet elke dag naar jullie om. En Hij die elke beweging van jullie hoort en ziet is nabij”.

Dat is hoe onze Vader voor ons zorgt in moeilijke tijden.